...dat zet ik er maar even bij, omdat mensen daar vast nieuwsgierig naar zijn na het lezen van de tekstjes.

Mijn naam is Roderik Muit, ik ben 32 (van april 1974), in het dagelijks leven als zelfstandige/freelancer 'werkzaam in de ICT brance' (programmeur/analist).

Ik woon tot grote tevredenheid in de Noord-Pijp in Amsterdam, op mezelf.

Verder ben ik vrijwilliger in het team dat de website pedofilie.nl draaiende houdt.

Gezien de rest van de teksten zullen mensen de vraag hebben of ik pedofiel ben, zodat ze heerlijk hun afschuw op me kunnen projecteren als het antwoord 'ja' is.

Nou mensen, je zoekt het maar uit. Ben ik het of niet, zeg het zelf maar, mij maakt het niet uit.

Als een pedofiel iemand is die zich bijzonder (ook seksueel) aangetrokken voelt tot kinderen, dan: ja, ik ben pedofiel. Of in ieder geval 'deels pedofiel', want zo eenduidig is het niet.

Als een pedofiel iemand is die:
* probeert kinderen in te palmen om seks met ze te kunnen hebben
* zich alleen maar op kinderen richt
* een zielig mannetje is
* psychiatrische hulp nodig heeft
* een gevaar voor de maatschappij is (of een grote kans heeft om dat te worden)
...dan ben ik dus GEEN pedofiel. Vraag maar aan al mijn vrienden. Simpel.

Ik leid een goed leven als bewust vrijgezel, kom geen vrienden te kort, heb het prima naar mijn zin zo. Het hebben van pedofiele gevoelens is geen vloek voor me - ook geen zegen, gewoon soms wat lastig maar ik kan er goed mee leven. Ik ga verantwoordelijk om met mijn pedofiele gevoelens, en weet inmiddels dat er genoeg 'niet-pedofielen' zijn die dat herkennen en waarderen. Of ze nu kinderen hebben of niet. Niet iedereen in mijn buurt weet het - nee natuurlijk niet, waarom zouden ze? In de praktijk is er toch bijna niks van merkbaar? Ik ben gewoon een leuke, verstandige, sociaal vaardige en verder een beetje eenzelvige jonge man, die vooral met zijn werk bezig is. Ik heb wel wat vrienden in de buurt en daar zijn ook een paar jongens onder de 16 bij, die ik zo af en toe zie. En aangezien ik me verantwoordelijk opstel tegenover jongens en ouders, nooit moeilijkheden veroorzaak en open sta voor commentaar - niks mis mee, toch? Sommige ouders weten van mijn pedofiele gevoelens, en van sommige weet ik niet eens of ze het weten of vermoeden. En voor de jongens geldt datzelfde, trouwens. En zo is het goed. Als iemand vragen heeft, kunnen ze me overal over aanspreken, maar zolang er in de praktijk niks van merkbaar is, hebben de meeste mensen daaraan geen behoefte - tenminste, dat is mijn ervaring.

Of iemand mij nu 'pedofiel' wil noemen of niet, moeten ze zelf weten, maakt me geen zak uit.

En of ik intussen stiekum verliefd ben op een jongen of niet... sja, dat gaat niemand toch ene bal aan, zolang ik er goed mee omga (wat ik al 10 a 16 jaar lang doe)?

Volgens mij denken veel (verstandige) ouders dat ook. Of ze nu van mij hebben gehoord dat ik 'pedo' ben of niet, en of ze het zelf met dat woord eens zijn of niet, maakt volgens mij niet eens veel uit. Zij zien waar het echt om gaat.

En daar ben ik ze dankbaar voor.

(Zo, dat is het voorlopig. Een volledigere 'over mezelf' komt nog wel als ik deze hele website vollediger maak.)